Firma budowlana Gdańsk | Gdynia | Kartuzy | Przodkowo. Usługi budowlane, budowa domów do stanu surowego otwartego. Profesjonalne i kompleksowe usługi budowlane pomorskie.

Barzowski.pl

Barzowski.pl Barzowski.pl

telefon: +48 691 383 615

e-mail: biuro@barzowski.pl

Konstrukcje betonowe

Konstrukcje betonowe to twory z betonu całkowicie bez zbrojenia, lub ze zbrojeniem mniejszym, niż przyjęte jako minimalne w elementach żelbetowych według zapisów w PN-B-03264:2002. Do takich konstrukcji najczęściej zalicza się podpory mostów, fundamenty, ściany oporowe, zapory, mosty łukowe, nawierzchnie dróg i podobne. Podstawowym budulcem konstrukcji betonowych jest BETON. Inaczej mówiąc, beton to sztuczny kamień, otrzymywany w wyniku twardnienia mieszanki betonowej, składającej się głównie z kruszywa (żwir, piasek), cementu i wody. Beton charakteryzuje się duża wytrzymałością na ściskanie, trwałością i odpornością na różnego rodzaju działanie czynników zewnętrznych, takich jak ogień, woda, wahania temperatury. Istotną właściwością betonu jest jego mała wytrzymałość na rozciąganie. Dlatego powszechnie w budownictwie stosuje się go w elementach konstrukcyjnych, w których występują wyłącznie naprężenia ściskające, lub minimalne naprężenia rozciągające.

http://www.barzowski.pl/Konstrukcje żelbetowe natomiast to takie, które składają się z betonu i celowo ułożonych prętów ze stali zwykłej zbrojeniowej. Stal zbrojeniowa i beton dzięki swojej przyczepności współpracują ze sobą i stanowią monolityczną całość. W konstrukcjach żelbetowych to stal właśnie przejmuje naprężenia rozciągające, a beton naprężenia ściskające. Ponadto beton nadaje konstrukcji odpowiedni kształt, zapewnia odpowiednią sztywność i chroni użytą stal przed działaniami warunków zewnętrznych, takimi jak działanie wysokiej temperatury. Stosuje się również konstrukcje betonowe, w których zbrojenie stanowią cięgna ze stali sprężającej, posiadające znacznie większa wytrzymałość na rozciąganie od stali zwykłej stosowanej w konstrukcjach. W wyniku naciągu tych cięgien powstają w betonie trwałe naprężenia. Tego rodzaju konstrukcje betonowe nazywa się konstrukcjami z betonu sprężonego. Ilość używanej w tego rodzaju konstrukcjach jest niewielka, zwykle nie przekracza 5% ich całkowitej objętości, dlatego też zarówno konstrukcje betonowe, jak i żelbetowe określane są jedną nazwą – konstrukcje z betonu.

Etapy wykonania konstrukcji betonowej: zbrojenie konstrukcji żelbetowych, betonowanie konstrukcji i układanie mieszanki betonowej.

  • Murowanie ścian
    Murowanie ścian

Ławy fundamentowe

Ławy fundamentowe zazwyczaj stosuje się powszechnie jako fundament pod ścianami lub pod rzędem słupów betonowych. Najczęściej ławy fundamentowe wykonuje się z betonu lub żelbetu. Obecnie bardzo rzadko stosuje się technikę murowania z cegły pełnej, dobrze wypalonej lub z kamienia. Murowane ławy można poza tym stosować tylko dla budynków murowanych do wysokości 3 kondygnacji posadowionych powyżej poziomu wody gruntowej, na nośnym podłożu gruntowym.
Ławy fundamentowe betonowe wykonywane są konstrukcja monolityczna, w kształcie prostokąta, trapezu lub schodków. Przekrój w kształcie prostokąta mają zazwyczaj ławy szerokości do 120 cm i wysokości od 30 do 50 cm. I są to najczęściej wykonywane konstrukcje przy BUDOWIE DOMU jednorodzinnego. W celu zabezpieczenia ław przed spękaniami lub zarysowaniami spowodowanymi ewentualnym nierównomiernym osiadaniem w gruncie, stosuje się zbrojenie konstrukcyjne ułożone wzdłuż budowanej ławy.

Ławy fundamentowe betonowe

Zbrojenie w wersji podstawowej powinno składać się z 4 prętów ułożonych po dwa w rzędzie, tworzących w przekroju kwadrat lub prostokąt. Stosowane pręty powinny mieć średnicę pomiędzy 12 a 20 mm i być wykonane ze stali gładkiej klasy A-0 lub A-I. Pręty zbrojeniowe po ułożeniu w obrysie ściany obciążającej łączy się ze sobą strzemionami o gęstości około 30 cm. Grubość otulenia zbrojenia, w tym prętów rozdzielczych i strzemion powinna wynosić co najmniej 4 cm dla ławy posadowionej na podłożu betonowym, lub 7,5 cm dla ław posadowionych bezpośrednio w gruncie. Jeśli natomiast poziom posadowienia ławy fundamentowej jest zmienny, na przykład wskutek nachylenia terenu, to ławę wykonuje się w systemie schodkowym, gdzie kolejne uskoki nie powinny być większe niż 30 cm.  Nachylenie ogólne ławy powinno natomiast być tożsame z nachyleniem terenu, w którym jest budowane. Przy większych nachyleniach zalecane jest ułożenie ławy żelbetowej zbrojonej zarówno wzdłużnie, jak i poprzecznie. Dolne pręty głównego zbrojenia poprzecznego powinno się rozmieścić nie rzadziej niż co 25 cm, a ich średnica nie powinna być mniejsza niż 12 mm.

W przypadku chęci uzyskania większej ilości informacji zarówno dotyczącej omawianego zagadnienia, jak i rezerwacji terminu wykonania prac budowlanych prosimy o kontakt telefoniczny z naszym biurem, lub o wypełnienie formularza obok.

Ławy fundamentowe

Zbrojenie konstrukcji żelbetowych

Do zbrojenia konstrukcji żelbetowych używa się stali zbrojeniowej. Jest to stop żelaza z węglem i innymi pierwiastkami w dokładnych, z góry określonych proporcjach. Ilość dodanych pierwiastków (np. mangan, krzem, fosfor, siarka, chrom, nikiel, miedź, molibden, wolfram) w zdecydowany sposób wpływa na jakość stali i na jej parametry techniczne. Stal zbrojeniową zależnie od jej właściwości mechanicznych zalicza się do odpowiedniej klasy jakości. Wyróżnia się pięć klas jakości stali: A-0, A-I, A-II, A-III i A-IIIN. Każda z klas dzieli się jeszcze na mniejsze grupy – gatunki. Każdy gatunek stali zbrojeniowej ma określone parametry techniczne i ma zastosowanie w konkretnych rodzajach konstrukcji żelbetowych.
Pręty ze stali klasy A-0 i gatunku StOS-b są najczęściej używane jako zbrojenie konstrukcyjne, ale również używane są jako rozdzielacze, i strzemiona w konstrukcjach z betonu oraz jako zbrojenie nośne w konstrukcjach o małym stopniu zbrojenia i niskiej klasie betonu.

Zbrojenie konstrukcji żelbetowychZbrojenie konstrukcji żelbetowych prętami ze stali klasy A-I i gatunków St3SX-b, St3SY-b oraz St3S-b ma miejsce podczas zbrojenia konstrukcji pracujących pod obciążeniami wielokrotnie zmiennymi i dynamicznymi. Szczególnie w konstrukcjach żelbetowych narażonych na drgania, w tym drgania sejsmiczne, na działanie ciśnienia gazów lub cieczy, konstrukcji narażonych na działanie agresywnego środowiska. W ostatnim przypadku należy pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu prętów przeciw korozji. Pręty ze stali klasy A-II i gatunku St50B o charakterystyce stali trudno spajalnej i granicy plastyczności o wartości 355 MPa stosuje się w konstrukcjach nośnych, oprócz konstrukcji narażonych na działanie obciążeń wielokrotnie zmiennych. Natomiast pręty ze stali klasy A-II i gatunku 18G2-b mają zastosowanie jako elementy nośne w konstrukcjach pracujących pod obciążeniem wielokrotnie zmiennym i dynamicznym. Doskonale sprawdzają się jak zbrojenie konstrukcji żelbetowych narażonych na drgania, na działanie ciśnienia gazów lub cieczy, gwałtowne działanie ciśnienia powietrza.
Podstawowym rodzajem zbrojenia nośnego w konstrukcjach z betonu są pręty ze stali  klasy A-III i gatunku 34Gs. Mogą być stosowane w konstrukcjach narażonych na obciążenia wielokrotnie zmienne i dynamiczne oraz w konstrukcjach pracujących w podwyższonej temperaturze.
Jako zbrojenie nośne podłużne w żelbetowych elementach zginanych najczęściej zastosowanie maja pręty ze stali klasy A-IIIN i gatunku 20G2VY-b o granicy plastyczności rzędu 490 MPa. Pręty z tego stopu nie nadają się natomiast do zbrojenia konstrukcji żelbetowych narażonych na działanie obciążeń wielokrotnie zmiennych.

Stal zbrojeniowa jest dostarczana na plac budowy jako walcówka w kręgach o średnicy 55-100 zm i masie do 1 t. lub w postaci prętów o długości 10-12 metrów. Pręty ze stali klasy A-0 i A-I są okrągłe i w przekroju gładkie, natomiast pręty ze stali klas wyższych są okrągłe i żebrowane.

Zbrojenie konstrukcji żelbetowych

Murowanie ścian

Murowanie ścian to podstawowa czynność przy budowie domu. Podstawowymi narzędziami murarza przeznaczonymi do wyznaczania i sprawdzania kierunku, wymiarów i płaszczyzn są pion murarski, łata murarska, linia pozioma do wyznaczania i korekty płaszczyzn, wąż wodny służący jako poziomica budowlana, poziomica uniwersalna, łata kierunkowa, warstwomierz do wyznaczania poziomów poszczególnych warstw, sznur murarski, kątownik murarski oraz wykrój. Natomiast do przechowywania materiałów budowlanych na prowadzonym placu budowy służą kastra, szafel, szkopek, palety na elementy ceramiczne. Podstawowymi narzędziami murarza przy murowaniu są natomiast wszelkiego rodzaju kielnie murarskie różnej wielkości i przeznaczeniu, czerpak, wiadro i łopata do zapraw. Do ręcznej obróbki elementów ceramicznych murarzowi służą: młotek murarski, kirka, oskard murarski, przecinak murarski, pucka murarska, drąg murarski. Istotnym elementem na stanowisku murarza są rusztowania. Przy zwykłym murowaniu budynków o wysokości murowania do jednej kondygnacji (około 3 metry) stosuje się trzy poziomy: murowanie ze stropu na wysokość nie większa niż 1,2 metra i dalej murowanie z rusztowań wysokich na 1-1,2 m, oraz 2-2,4 m. Rusztowania powinny wytrzymywać obciążenia technologiczne nie mniejsze niż 2 kN/m2.

Murowanie ścian 02Murowanie ścian na zwykłe spoiny , to znaczy na na grubość od 0,8 do 1,7 cm jest podstawowym sposobem łączenia elementów ceramicznych. Murowanie na zwykłe spoiny może być tradycyjne, na wycisk i na docisk. Sposób ten polega na nakładaniu zaprawy na boczne powierzchnie każdej układanej cegły, dlatego metoda ta jest bardzo pracochłonna, zabierająca bardzo duża ilość czasu, ale w zamian jest bardzo dokładna. Do tradycyjnych metod murowania zalicza się również murowanie na puste spoiny. W pierwszej kolejności rozprowadza się za pomocą kielni zaprawę na górnej powierzchni muru, aż do krawędzi muru na odległość 3-4 cm. Następnie na boczne płaszczyzny cegieł nakłada się zaprawę w taki sposób, aby odległość zaprawy od lica cegły wynosiła około 3 cm. Tak przygotowaną cegłę kładzie się na warstwę uprzednio przygotowanego podłoża i dociska z umiarem do cegły uprzednio położonej. Przy murowaniu na tak zwane puste spoiny zaprawa po ułożeniu warstwy cegieł powinna dochodzić do lica muru na odległość około 1,5 cm. W przypadku murów o grubości równej lub większej od 2,5 cegły powstaje w środku tzw. fola, która zapełnia się warstwą zaprawy grubości od 1,5 do 2 cm. a następnie układa się tam cegły. W przypadku wypełniania foli zaleca się wykorzystywać cegły niepełnowartościowe, uszkodzone lub z defektami. Po ułożeniu warstwy cegieł folę zalewa się warstwą rzadszej zaprawy tak, aby wypełnić przestrzenie pomiędzy cegłami.

Murowanie ścian 01Tradycyjne murowanie ścian na pełne spoiny polega na rozścieleniu zaprawy w taki sposób, aby po zakończeniu prac murarskich spoiny były szczelnie nią wypełnione. Należy pamiętać aby na końcu ściągnąć kielnią nadmiar zaprawy wyciśniętej przez ułożone cegły na zewnątrz muru. Często stosuje się metodę polegająca również na nanoszeniu zaprawy na całe powierzchnie boczne cegieł. Dzięki temu po osadzeniu i dociśnięciu cegieł spoiny pionowe pozostają szczelnie wypełnione zaprawą murarską.

Następną dość powszechnie stosowana metoda murowania jest murowanie na wycisk. Polega on na tym, że w pierwszej kolejności rozściela się zaprawę na murze pasami o szerokości około 8 cm w przypadku warstwy wozówkowej lub o szerokości około 22 cm w przypadku układania warstwy główkowej. Następnie układa się cegłę w odległości około 6 cm od poprzednio ułożonych jednocześnie silnym ruchem dociskając ją do nich. W wyniku takiego dociśnięcia cegła dociskana zgarnie część zaprawy poprzednio ułożonej, która szczelnie wypełni szczelinę pionową powstałą pomiędzy cegłą dociskaną, a cegłą ułożona uprzednio. Murowanie na docisk natomiast jest stosowane zazwyczaj w przypadku, gdy zaprawa pozostaje mało plastyczna . Po rozścieleniu zaprawy na murze zgarnia się jej niewielką część bokiem kielni i przyciska do ścianki uprzednio położonej cegły. Równocześnie druga ręką chwyta się kolejną cegłę i przesuwa po rozścielonej zaprawie silnie dociskając.

Natomiast murowanie na spoiny pasmowe polega na rozścielaniu zaprawy za pomocą specjalnej skrzynki w dwóch pasach odpowiedniej szerokości i grubości. Sposób ten stosuje się zazwyczaj w przypadku ścian z niektórych typów pustaków ceramicznych lub betonowych, np OPTIROC. Stosowanie tej metody pozwala zaoszczędzić ilość zaprawy używanej do murowania oraz zapewnia lepsze parametry izolacyjne muru. Między pustakami lub bloczkami z betonu komórkowego można stosować złącza pionowe:

  • zwykłe – z rozprowadzeniem zaprawy na powierzchniach bocznych
  • na suchy styk – pustaki dostawia się do siebie na niewielką odległość, a spoiny zalewa zaprawą
  • na pióro i wpust – pustaki dostawia się do siebie tak, aby pióro jednego wchodziło we wpust drugiego

Powyższe dwie metody stosuje się jedynie w przypadku elementów o odpowiednim kształcie powierzchni bocznej. Murowanie na cienkie spoiny o grubościach od 0,1 do 0,3 cm przy użyciu specjalistycznej zaprawy wymaga użycia bloczków z betonu komórkowego, elementów silikatowych, elementów betonowych, pustaków ceramicznych pustaków poryzowatych. Pierwsza warstwę pustaków układa się bardzo dokładnie na mocnej zaprawie cementowej. Pierwsza warstwę w pionie i poziomie należy mieć pod kontrolą korzystając z poziomicy. W przypadku takiej potrzeby należy zastosować szlifowanie pierwszej warstwy w celu wyrównania powierzchni. Specjalnie przygotowaną zaprawę rozprowadzamy specjalistyczna kielnią posiadająca ząbkowaną krawędź dostosowana do szerokości muru. układając następne warstwy szczególna uwagę zwraca się na dokładność układania, a w razie konieczności należy korygować powstające nierówności maksymalnie w ciągu 7 do 15 min od ułożenia.

Murowanie ścian
Firma Budowlana